Οι δημοτικές εκλογές πλησιάζουν και ο «πολιτικός λόγος» είναι ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία ενός «άνδρα» πολιτικού (η εστίαση γίνεται κυρίως στο ανδρικό φύλλο μιας και οι γυναίκες πολιτικοί συμμετέχουν ελάχιστα, παρόλο που τα τελευταία χρόνια αυξάνονται σταδιακά). Μέσα από αυτή τη διαδικασία ο εκάστοτε υποψήφιος θα κριθεί για την ικανότητα του να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες-ανάγκες των ψηφοφόρων του.
Τί γίνεται όμως κατά τη διάρκεια της προεκλογικής ομιλίας του; Γιατί ο κόσμος ανταποκρίνεται;
Από την πλευρά του κόσμου θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ακόμη διαθέτει κριτική σκέψη και στις πιο δύσκολες στιγμές συνεχίζει να παρακολουθεί τα λόγια των υποψηφίων, εναποθέτωντας έτσι τις τελευταίες του ελπίδες.
Από τη πλευρά των πολιτικών εκπροσώπων, σε αρκετά μεγάλο βαθμό υπάρχει η τάση να προσπαθούν να εμπνεύσουν δύναμη, ασφάλεια και εμπιστοσύνη στο λαό τους, μιας και μόνο έτσι είναι πολύ πιθανό να κερδίσουν στις εκλογές. Η στάση αυτή δεν θα ήταν κατακριτέα στη περίπτωση που ληφθεί υπόψη πως κάθε κοινωνία έχει ανάγκη από κάποιον ηγέτη που διαθέτει και κύρος και γνώσεις τόσο στις πολιτικές επιστήμες όσο και στις ανάγκες του τόπου που έχει διαλέξει να στηρίξει.
Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν ο υποψήφιος, ανεξαρτήτου παράταξης, έχει διαλέξει να εμπνεύσει εξουσία-ασφάλεια, αλλά από τη στιγμή που ψηφίζεται αναιρεί-ξεχνά ή απλά δεν εφαρμόζει με υπευθυνότητα αυτά που δεσμεύτηκε προεκλογικά.
Τότε αναρωτιέται κανείς, τί μπορεί να φταίει;
Μήπως δεν έγιναν οι σωστοί προυπολογισμοί; Και αν όχι, γιατί δεν ελήφθησαν υπόψη οι ενδεχόμενες εναλλακτικές;
Μήπως αυτοσκοπός τους είναι να εμπνέουν εξουσία τη στιγμή και μόνο που ανεβαίνουν στο βήμα; Κι αν ναι, γιατί;
Μια ερμηνεία, ίσως να αφορά τον προσωπικό τους στόχος, δηλαδή να εκμεταλλευτούν κάθε δυνατό μέσο από μέρους τους μόνο και μόνο για να εκλεγούν και να αποκομισούν προσωπικά οφέλη. Παρολ’ αυτά, παραμένει η ερώτηση:
Γιατί να έχουν την τάση να χρησιμοποιούν την συπεριφορά «ηγέτη» ακόμα και όταν δεν διαθέτουν τα ανάλογα προσόντα;
Μήπως γιατί ο συγκεκριμμένος τρόπος είναι και ο πιο εύκολος; Και αν ναί, γιατί;
Προφανώς να είναι και ο πιο κοινωνικά αποδεκτός. Αξιοσημείωτη μερίδαανδρών εκπαιδεύεται από την παιδική ηλικία (οικογένεια, σχολείο, τοπική κοινωνία) να συμπεριφέρεται και να άγεται ως αυτόνομο, δυναμικό και ανεξάρτητο άτομο, τόσο σε ενδοοικογενειακές περιστάσεις όσο σε κοινωνικές-επαγγελματικές.
Τρανταχτά παραδείγματα υπήρξαν κατά καιρούς και συνεχίζουν ναυπάρχουν σε αρκετές προεκλογικές εκστρατείες.
Το μόνο που χρειάζεται, είναι να ανατρέξουμε στην πολιτική ιστορία του τόπου, παράλληλα να συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τα πολιτικά δρώμενα τόσο μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όσο και από την ενεργή προσωπική μας στάση.
Ίσως και μόνο τότε να μπορέσει ο καθένας μας να απαντήσει στο ερώτημα: «Τελικά η Πολιτική είναι Γένους Αρσενικού; Ή όχι;»
